بوسه

بوسیدن را دوست دارم
تماس دو شاهراه ورودی دو کالبد جدا که سعی دارند این دو بودن را مختصر کنند
تصمیم بوسیدن را دوست دارم
لحظه درنگی که بعد از آن مطمئن می شوی مانعی برای قصد تو وجود ندارد
بوسیدن را حین بوسیدن دوست دارم
لحظه ای که در حال پردازش و شناختی، شناختی بی مانند
قافلگیری بوسه را دوست دارم
زمانی کوتاه که مطمئن نیستی چه اتفاق می افتد اما حسی مملو از آگاهی و نا آگاهی تو را به ادامه ی آن می گماراند
گرمای بوسه را دوست دارم
بزرگراهی از احساسات که در کمترین فاصله ها جهش می کنند
نرمی بوسه را دوست دارم
آن حس جنسی مرفه که در لبان نرم او تو را آرام و نجیب نوازش می کند
سکوت بوسه را دوست دارم
که سکوتش هزار حرف نگفته بهمراه دارد، حرف هایی که نمی توان با زبان زد، اما می توان بر زبان نشاند
بوسه را دوست دارم

دوستان عزیز از اونجایی که Spam ها امان من را بریده اند، احتمالا از این به بعد قابلیت نظر دادن روی مطالبم را ببندم. اما مطالبم در Google Reader و Google Buzz به اشتراک گذاشته خواهد شد. از نظراتتان در آنجا استفاده می کنم.

با تشکر
پندار

خیلی دلم می خواد بغلت کنم
اما اینجا پر از دوربینه

عرض خاصی نیست جز کمی غر و کمی هم لند از دست خویشتن.
که همی ماتحت خویش به هم نیاورده و این “تارنما” همواره تصاویر آثار یک سال و اندی (در برخی موارد کوروس (هر هر هر)) را نشان می دهند و دوربینی می باید و وقتی و عکاسی و کپشن نویسی و تاریخ سازی و این جور کوفت ها و زهر مار ها.
از شما بیننده ی گرامی خواهشمندم این مهم را در نظر بگیرید که کارها تار عنکبوت بسته و بزودی در دست احداث و غیره مشعوف و مرقوم و مضمومندندی.

تا باشد عمری و بماند رمقی
پندار نبی پور . هرات . 1012 هجری قمری

I Hurt her, in order to save her. In the name of logic.
And it hurts.
Ouch!
…

داف می رود ز دستم صاحب دلان خدا را  /  دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

این دفعه باید فقط به خودم یادآوری کنم، یا تجسم کنم، چون شرایط جویش مهیا نیست!

بارون میاد، تنها داری راه می ری
صدای بارون به طرز دوست داشتنی ای گوشت رو پر کرده
کلاه سرته، اصرار داری دستهات تو کاپشنتن بمونه
پیاده ها کمن، ماشینا هم کمن. تلویزیون فوتبال داره و شهر خلوته
اصلا عیب نداره که اینجا شیکاگو نیست، چون تو به اندازه ی کافی تو خودت هستی
داری فقط راه می ری، همینجوری زیاد راه می ری
به یه مساله ی رمانتیک کهنه فکر می کنی و راه می ری
یه جایی بین همون جاهاست
که مطمئن می شی الان کارگردان (که خودتی) رو این سکانس از زندگیت موزیک متن گذاشته
چیزی که مطمئنی راضیت می کنه

چیزهایی وجود دارن که خیلی به جا وجود دارن … اگه منظورم رو می گیری

یه چیزی شبیه به این

وارد مغازه می شی، می خوای خرید کنی
جنس رو سفارش می دی و دستتو می بری به سمت کیف پولت
کیف پولت توی دستت سر می خوره و تو هوا می گیریش
از یه نقطه ی نا معلوم از توی کیف یه عکس می پره بیرون
دنیا می ایسته، مغرت یخ می زنه
…
حواست می آد سر جاش
عکس رو دوباره هل می دی بره ته کیفت
جنست رو تحویل می گیری
از مغازه خارج می شی، می رسی خونه
عکس رو می ذاری یه جایی که یادت بره کجاست
شاید بعد ها دوباره اتفاقی دیدیش

شومبول طلایان عزیز
از هر دسته و با هر نوع گرایش سیاسی
بزنین مادر هم رو عروس کنین برین پی کارتون بابا.
بذارین راحت باشیم. خسته شدم از این داستان مملکت…
آهاااااه!

یکی از بازگشت ناپذیر ترین لحظات، لحظاتی هستند که واقعیتی رو که نباید، زمانی که نباید بهت بگن.
هر چیزی در دایره ی هستی جایی برای خودش داره. وقتی جلو عقب بشه، می تونه همه چیز رو بهم بریزه.