تا باشد عمری و بماند رمقی
پندار نبی پور . هرات . 1012 هجری قمری

بارون میاد، تنها داری راه می ری
صدای بارون به طرز دوست داشتنی ای گوشت رو پر کرده
کلاه سرته، اصرار داری دستهات تو کاپشنتن بمونه
پیاده ها کمن، ماشینا هم کمن. تلویزیون فوتبال داره و شهر خلوته
اصلا عیب نداره که اینجا شیکاگو نیست، چون تو به اندازه ی کافی تو خودت هستی
داری فقط راه می ری، همینجوری زیاد راه می ری
به یه مساله ی رمانتیک کهنه فکر می کنی و راه می ری
یه جایی بین همون جاهاست
که مطمئن می شی الان کارگردان (که خودتی) رو این سکانس از زندگیت موزیک متن گذاشته
چیزی که مطمئنی راضیت می کنه

چیزهایی وجود دارن که خیلی به جا وجود دارن … اگه منظورم رو می گیری

یه چیزی شبیه به این

غرب و شرق و شمال و جنوب و داخل و خارج و زیر و رو می خوان بزنن دهنمونو بگان!
آژانس بین المللی نمی دونم چیچی اتمی هم که اولتیماتوم داده
داخل اینجور، خارج اوجور
مردم هم همه دیوانه شدن یا زیادی خوشحالن یا زیادی عصبانی

حالا من یه سوال دارم …
داستان این شومبول طلایان جوان که ریششون در نمیاد چیه؟
مخصوصا تو این هفته ی مقدس، هر چی می بینم ریش گری گوری داره.
خب بابا باید ریشاتو یه چند بار بزنی تا دراد!
گناهی ها!