ستارگان بیهوده امیدوارند
هر شب گرد هم می آیند بلکه ما را بزرگوارتر یابند
اما ما هر روز پست تر و ناچیز تر می شویم
در تکاپو برای اثبات درون، بیرون را نابود می کنیم
و آنقدر پیش می رویم تا بیرون ما را نابود کند
اگر دنیا نیز فقط برای لحظه ای معنی داد و ستد را می دانست،
و بی امان ما را در آغوش بخشش قرار نمی داد
شاید ما کمی متواضع می شدیم
اما حالا تنها امید من پشت بام است و یک نخ سیگار
تا برای چند دقیقه ای نگاه امیدوار ستارگان را پاسخ دهم
و با لحنی شرمسار بگویم
که ستارگان، بیهوده امیدوارید

خوش به حالمان! شايد افرادي مثل من و نسل من، كه كم هم نيستند ديگر در تاريخ تكرار نشوند. در شرايط فعلي در كشور ما نه جنگي بر قرار است نه سيل نه زلزله و نه هيچ موقعيت فوق العاده ي ديگري، ما با تمام جاني كه در بدن داريم در حال ژاژ خائيدن هستيم! از اين نظر مي گويم در تاريخ تكرار نمي شوم كه تحمل، تحمل و روز بد ديدن براي يك شهروند عادي در گوشه اي از جهان امري غير منطقي و نشدني است، در حالي كه براي ما تبديل به روش زندگي يا همان Attitude فرنگي شده. اين عجيب نيست؟ در فيلم هاي هاليوودي به تعداد ناتواني و ظله شدن كاراكتر اصلي داستان از فلان مشكل خانوادگي يا مالي و يا عشقي را ديده ايم، تا بحال چند بار شده مشكل آن كاراكتر را با مال خود مقايسه كنيد و بگوييد (( په… من كه روزي صد تا ازينا سرم مياد!)).

براي افرادي كه من در اطرافم مي شناسم از مملكت رفتن شايد بهترين راه است. اما موانع بر سر اين راه هم قابل چشم پوشي نيست. تا جايي كه خود تبديل به يكي از آن از پا در آورنده ها مي شوند.

امروز بعد از مدت طولاني اي به سلماني قديمي خودم در محله ي قبلي مان رفتم. در حالي كه منتظر نوبتم بودم و به اخبار گوش مي دادم، گوينده مي گفت: در ايتاليا  بيش از دو مليون نفر از نداشتن كار ثابت شكايت دارند و مي گويند كه از فرداي خود بي خبرند. ناگهان همه ي صدا ها در گوشم محو شد و اين جمله طنين انداز شد كه از فرداي خود بي خبرند! خيلي به خودم فشار آوردم تا به ياد بياورم آخرين باري كه اين جمله براي خودم سوال بوده، كي بود. بياد آوردم،‌صبح همان روز! هر روز و هر ساعت. ما جوانان ايران افراد خاصي هستيم، شايد تاريخ هنوز از داشتن نسل ها بعنوان زباله هاي تاريخ سير نشده باشد،‌ اما حداقل آيندگان بايد از ما بعنوان زباله هاي خاصي ياد كنند. زباله هايي كه ژاژ خائيدن را پيشه كردند و ديگر هيچ نكردند.

خوش به حالمان!